Εισαγωγή

Αγαπητέ αναγνώστη, γνωστέ ή άγνωστε αλλά και εαυτέ – καλωσήρθες.

Ξεκινάω αυτό το τρίτο blog στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου, πολλά χρόνια μετά το δεύτερο, με βασικό σκοπό να γράψω – κυρίως για μένα. Νομίζω.

Κάθε ξεκίνημα δύσκολο.

Ξεκινώντας δεν ήξερα καν σε ποιά γλώσσα να γράψω. Τα τελευταία 3 χρόνια η ζωή μου είναι στα αγγλικά. Και είναι ίσως κρίμα αλλά νιώθω πως είναι η γλώσσα με την οποία επικοινωνώ με τον κόσμο αλλά και με τον εαυτό μου. Καμιά φορά γυρίζοντας στα ελληνικά νιώθω σαν τον Γιωργάκη Παπανδρέου όταν έψαχνε το σωστό συντακτικό.

Τον θυμάστε παρεμπιπτόντως;

(παρένθεση)

---

Πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδας, εκείνο το ψηλό αγόρι με τα καλά αγγλικά που έκανε ποδήλατο και είπε οτι λεφτά υπάρχουν και μετά δεν υπήρχαν και μετά η γενιά μου και οι επόμενες δεν είχαν μέλλον;

Είχε κάνει εκείνο το διάγγελμα από το Καστελόριζο το 2010 – σηματοδοτώντας την αρχή της κρίσης, όπως θα την θυμόμαστε για πολλά πολλά χρόνια, ζητώντας την σωτηρία μας απο αυτούς πού με την ευλογία Goldman Sachs μας είχαν βάλει μέσα εξαρχής στο παιχνίδι με μαγειρεμένα βιβλία.

Αλλα τέλοσπαντων, κάποια στιγμή πήγα στο Καστελόριζο και έκανα το re-enactment μου. Υπέροχο μέρος, το κρατάω για άλλο post. Πάντως κατά την αυτοψία μου από το τρίπτυχο “χλωρίδα, βάρκα, ΠΑΣΟΚ” μόνο η βάρκα είχε μείνει σε καλή κατάσταση.

Για να κλείσουμε την παρένθεση ο ΓΑΠ αφού την έκανε για αρκετό καιρό, ξαναήρθε 10+ χρόνια μετά με rebranding και νεο ξεκίνημα (κοντή μνήμη – μια από τις αρετές) αλλά τελικά έχασε στις εκλογές, χόρεψε ένα ζειμπέκικο και έφυγε ξανά.

So long and thanks for all the fish 👋

(Κλείνει η παρένθεση)

---

Η Γλώσσα

Ιδανικά θα ήθελα να γράφω και στις 2 γλώσσες – αλλά μου πήρε μισό χρόνο να κάνω έστω και αυτό το ποστ οπότε ας μην κοροιδευόμαστε. Ξεκινάω με μία και πάμε. Οι μηχανές ή κάποια universal γλώσσα ίσως λύσει αυτά τα προβλήματα στο μέλλον -φέρνοντας άλλα- αλλά για την ώρα και αφού ο Elon Musk αργεί να μας συνδέσει με το Neuralink όπως κάποιοι πιό έξυπνοι από εμένα λένε, θα αναγκαστώ να διαλέξω γλώσσα και κάποιοι να υπομείνουν τις προσπάθειες του google translate.

Πάμε με την μητρική λοιπόν και αμα cringάρετε με το πως γράφω να σκέφτεστε οτι φταίει η γλώσσα και όχι οτι προσπαθώ να κάνω ενα ποστ να χωρέσει όλες τις σκέψεις μου.

Ταξιδιάρες Σκέψεις και τα 30.

Γενικά η ιδέα του μπλογκ θα ήθελα να είναι σχετικά με την δεύτερη ενηλικίωση – το πέρασμα των 30 και όλες τις σκέψεις που έρχονται παρέα.

Είναι ένα αργό σοκ. Ακόμα συνειδητοποιείς πως δουλεύει ο κόσμος γύρω σου, σιγά σιγά, ξανά και ξανά, η γνώση έρχεται καμιά φορά σαν χάδια αλλά συνήθως σαν χαστούκια, μικρά ή μεγάλα, και συνηθίζεις τις φουρτούνες. Εκτιμάς τις χαρές περισσότερο. Τις ψάχνεις. Προχωράς μαθαίνοντας. Και ενώ συχνά βλέπεις ίδια πράγματα, εσύ νιώθεις αλλιώς.

Και ο χρόνος. Ο χρόνος γίνεται πολυτέλεια. Αναθεωρείς που τον δίνεις. Δεν έχεις ιδέα πως μπορούν να χωρέσουν όλα πράγματα αλλά κάπως γίνεται και μετά αναρωτιέσαι πως θα χωρέσουν και τα υπόλοιπα; Και πότε θα κάνεις όλα όσα ήθελες; Και άλλα τέτοια.

Δουλειά δουλειά δουλειά σαν την Rihanna

(Που λέει και ο ΛΕΞ)

Είμαι ιδιαίτερα τυχερός γιατί μπορώ και ταξιδεύω πολύ τα τελευταία χρόνια. Δουλεύω remote από το 2019 πριν καν τον COVID. Και μπορεί να ακούγεται κλισεδούρα αλλά μέσα από τα ταξίδια και αυτήν την επαφή με το διαφορετικό, τους άνθρωπους, τις συνήθειες, τις γεύσεις, την κουλτούρα (όσο μπορεις να την αντιλφθείς), μέχρι και τις μυρωδιές, τα τοπία και την φύση – έχω μαζέψει διάφορες εμπειρίες και σκέψεις που θέλω να καταγράψω κάπου.

Μεταξύ άλλων γιατί φοβάμαι πως θα ξεχάσω.

Οπότε κάπως έτσι θα πάει.

Σκέψεις, ασυνάρτητες και μη, παρενθέσεις επί παρενθέσεων, αναφορές, links, ταξίδια, οδηγοί, φωτογραφίες και μουσική. Με λίγη νοσταλγική 90-ίλα και πριν περάσω το κατώφλι του boomer, ζητώντας αγάπη και κατανόηση καθώς δεν γράφω και πολύ….κανονικά.

Αυτά για τώρα – ραντεβού στο επόμενο με την πρώτη σειρά από άρθρα αφιερωμένα στην συγκλονιστική Ισλανδία!